Waarom Schalke?

Ik ben een voetballiefhebber, maar nog veel meer een voetbalcultuurliefhebber. Misschien dat ik daarom de laatste jaren wel zo verslingerd ben geraakt aan Schalke 04. Bij de club uit het grauwe Duitse Gelsenkirchen viel de laatste jaren niet bijster veel te genieten op voetbalgebied, maar dat gebrek wordt ruimschoots goed gemaakt door alles wat er rondom deze club gebeurt. Waarom houd ik van Schalke?

De mensen
Schalke is een echte volksclub. Het valt me altijd op hoeveel vrouwen er op de tribune zitten, naast (uiteraard) een ruime meerderheid aan mannen. En verder ook hele gezinnen. De een nog uitbundiger uitgedost dan de ander. De spijkerjasjes zonder mouwen zijn een persoonlijke favoriet.



Bier en worst
Het stadion is vernoemd naar een bierbrouwer. Een worstfabriek is een belangrijke subsponsor. En niet zonder reden. In geen enkel stadion wordt zoveel bier gedronken als in de Veltins Arena. En als je uit de auto stapt op een van de enorme parkeerplaatsen, dringt meteen een bepaalde geur je neus binnen: bratwurst!





Sowieso ben ik altijd al dol geweest op van die campy Duitse commercials voor bier en worst (en chocola). Komt uit de tijd dat we via de antenne naast Nederland 1 en 2 alleen wat Duitse zenders konden ontvangen. Zo'n commercial waarin druppels van glazen bier glijden en waarin, gek genoeg, altijd een link met de natuur gelegd wordt en waarbij zo'n ernstige, zware Duitse mannenstem verlekkerde woorden over je heen vleit.

 

Zingen
Voor elke wedstrijd worden al twee lange liederen gezongen. Het clublied 



en het steigerlied. Dat is een mijnwerkerslied met tig coupletten. Bij avondwedstrijden gaat het licht daarbij uit en bootsen fans met hun mobieltjes de mijnwerkerslampen na.




Als de bal eenmaal rolt, is de Nordkurve aan de beurt. De eerste keer vroeg ik me af hoe al die gasten zo'n heel repertoire uit hun hoofd kenden. Maar daar zijn dus gewoon verzamel-cd's en afspeellijsten voor.



Het voetbal
De resultaten zijn wisselvallig. Het ene seizoen Vice Meister, het andere troosteloos in het rechterrijtje. En qua landstitels viel er door de jaren heen ook weinig te genieten. De UEFA-cup van 1997 is een hoogtepunt. Voor mij is het de 4-4 bij aartsrivaal Dortmund, op 25 november 2017. 4-0 achter bij rust, terugkomen in de wedstrijd en dan 90+4 de gelijkmaker scoren. Sommige remises smaken veel zoeter dan overwinningen.



Gänsehaut!


Comments

Popular posts from this blog

Op reis met een boek #2: Dresden

Waarom het oor van Malchus bij Johannes niet genezen wordt

Negen fantastische bands die niet uit Engeland of de VS komen